 Twee weken geleden heb ik de hele dag een beetje naar de lucht gekeken. Was een quasi-serieuze opwelling. In de paar dagen daarvoor had ik wat informatie op het net gelezen over 14-10-2008 op de ietwat zweverige site Niburu.nl. Daar staan artikelen en links naar andere websites op van mensen die zich bezig houden met de z.g. 'nieuwe tijd'. Normaal gesproken een onuitputtelijke bron van grappen en brandstof voor de motor van mijn cynisme. Nu was het echter 12 of 13 oktober en ik lees me daar allemaal verhalen van mensen die pretenderen in contact te staan met aliens die zeggen zich met hun 'lichtschip' te zullen tonen aan de wereld op... 14 oktober 2008. Dat was even mooi! Dat ging maar om twee dagen. Dat was nog eens te overzien!
Ik was altijd maar in de veronderstelling dat die magische datum van 21 december 2012 de dag zou zijn van de grote 'spirituele ommekeer', maar dit was natuurlijk veel leuker. Alsof je kaartjes hebt voor een circus dat pas over een jaar in de stad is maar ineens plotseling morgen z'n tent gaat neerzetten. Ik las wat meer en werd heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. De hoop dat de verhalen over de positieve krachten van de 'intergalactische federatie' (ja, je verzint het niet!) toch eens waar mochten zijn, en de vrees dat die wichelroedelopers er naast zouden zitten. Geen vrees dat de buitenaardse levensvorm 'eng' zou zijn of zo, want dat is nog nooit in me opgekomen. Dat kan mijn optimistische aard zijn óf de wetenschap dat ze nooit enger kunnen zijn dan sommigen personen die hier al op aarde rondlopen. Wie zal het zeggen? In ieder geval was het een spannend gegeven. Altijd leuk als er iets gebeurt of zou kunnen gebeuren. Uiteraard zou ik mezelf niet zijn als ik niet, wellicht tot vervelens toe, mijn wetenschap zou delen met mijn omgeving. Heb zelfs nog wat mailtjes de deur uit gedaan naar bekenden met wat info over 'de grote dag'. Terugkijkend is dat enigszins opportunistisch, bedenk ik nu. Als het zou gebeuren was ik in al mijn ijdelheid toch maar mooi de boodschapper geweest. Zouden de groene mannetjes niet komen, dan was het gewoon weer een 'leuk verhaal' en was er in ieder geval wat te lachen geweest. Het was om te beginnen een prachtige, heldere dag. Veel zon en 's avonds zou het volle maan zijn. Dat hadden ze goed gepland, de rakkers! Voor een optimist is dat ook direct een logische aanwijzing. 'Tuurlijk komen ze; kijk maar, het is prachtig weer!' Vroeg in de middag naar mijn favoriete alcoholverstrekkende gelegenheid gegaan en daar tot een uur of zeven, half acht geweest. Boel bekenden om tegenaan te lullen -ik kom daar vaker- en de running gag was al gauw dat men, gemotiveerd door de alcohol naar buiten liep om naar de lucht te kijken. 'Nee, nog niets!' Door de meesten werd dat moment trouwens gecombineerd met het opsteken van een sigaret, waarbij de hoop werd uitgesproken dat de marsmannetjes als eerste vredesactie het rookverbod zouden opheffen... Kortom; er hing een jolige sfeer. Zelfs nog met een niet nader te omschrijven persoon naar de Dam gewandeld om daar midden op het plein geconcentreerd naar boven te kijken. Verbazingwekkend hoe snel er dan binnen de kortste keren een hele groep om je heen 'meekijkt'. Dat blijft een leuke grap. Helaas tegelijkertijd redelijk confronterend. Misschien was dat wel de kern van de zaak. Iemand die uit verveling een verhaal de wereld inhelpt over buitenaards contact en hele volksstammen die er achteraan hollen. Dat zou toch wel heel erg jammer zijn want wat zou het leuk zijn als... Toen ik enigszins aangeschoten thuis kwam, heb ik een telefoongesprek van zo'n twee uur gevoerd. Dat lijkt lang, maar is het niet in alle gevallen. Het ene gesprek is -gelukkig- het andere niet en ik stond niet bepaald in de wacht bij de NUON. Misschien had het nog wel langer geduurd als ik geen bezigheden buitenshuis had gehad. In ieder geval was ik in de gelegenheid geweest wat nuchterder te worden zonder het idee te hebben misbruik te hebben gemaakt van mijn gesprekspartner. Er werd immers geanimeerd teruggesproken. Ben twee uur weggeweest en toen ik rond twaalf uur thuis kwam had ik een onbestemd gevoel. Op de een of andere manier had ik een soort van verontwaardiging over me die zich volledig richtte op de, jawel, intergalactische federatie. Waar haalden die ruimtewezens de gore lef vandaan om zich niet te laten zien met dat enorme lichtschip van ze!? Honderdduizenden mensen over de hele wereld een beetje op het verkeerde been zetten. Ze hadden zelfs een datum doorgegeven! Zeg dan niet dat je op 14 oktober 2008 tevoorschijn komt. Houd het dan vaag! Nu moet ik even uitleggen dat ik nooit echt iets met deze materie heb gehad. Ben ervan overtuigd dat er andere beschavingen moeten zijn met al die planeten, maar baseer dat enkel op de wet van de grote getallen. Als er zo oneindig veel gedoe is in die ruimte, kan het toch niet zo zijn dat wij, als mensen, de enige beschaafde levensvorm zijn. Daarbij valt dat 'beschaafd' ook wel mee. Zo goed zijn we nu ook weer niet gelukt. Misschien is mijn opstelling ten opzichte van het hele vraagstuk het beste te omschrijven als agnostisch. Zo viel ik dus in slaap. In een soort roes van oprechte teleurstelling en potsierlijke verontwaardiging. Toen ik de volgende dag wakker werd, heb ik me er wat meer in verdiept. Mede vanwege een nieuwsgierigheid naar de reactie van al die mensen die hun geloofwaardigheid aan die datum hadden verbonden. Moet toch knap lullig zijn voor mensen -en ze zijn er- die er volkomen van overtuigd waren dat er contact zou komen op die veertiende oktober en dat virtueel van de daken hebben geschreeuwd. Ik stuitte op een vloedgolf aan informatie en op de een of andere manier kwam een en ander nogal 'logisch' op me over. Ik schrok van mezelf, want ik ben altijd erg gecharmeerd van harde bewijzen. Ik kan me echter niet aan het gevoel onttrekken dat er toch 'iets' aan de hand is momenteel. Nu vraag ik mezelf in alle ernst af of ik hier alleen in sta, of dat er meer aan de hand is? Worden we bij de neus genomen of zijn we echt op weg naar het eeuwige licht? Vraagtekens, vraagtekens... | 
