Desondanks blijft het een boek waar je wel je kop bij moet houden. Vandaar dat ik licht geërgerd was toen ik merkte dat de campingbuurvrouw iets te langdurig nadrukkelijk de aandacht probeerde te trekken en steeds licht voorover dook om aan te geven dat ze zeer geïnteresseerd was in wat ik toch zo geconcentreerd aan het lezen was. Ik had haar al eerder gesproken; ze was op een irritante manier aardig (sommige mensen hebben dat nou eenmaal in zich), en deed iets met klankschaalmassage, of dolfijnwichelarij. Haar favoriete boek was The Secret.
"Dat boek gaat over kwantummechanica, hè? Daar heb ik laatst een hele leuke film over gezien". Ze trok er een erg gewichtig gezicht bij. "Een leuke film over kwantummechanica?", vroeg ik. "Ja, hij heeft echt mijn leven veranderd. What The Bleep Do We Know. Ken je die?". Ik schudde van nee, en vroeg me af wat het wetenschappelijk gehalte zou zijn van films met het woord 'Bleep' in de titel. “Ik weet nu alles over kwantummechanica”, sprak ze gedecideerd. Ik keek haar langdurig aan, en vroeg me af of dat waar was.
De gedachte dat er een film bestond met het woord 'Bleep' in de titel, die zo leuk over kwantummechanica gaat dat hij je leven verandert, bleef in mijn hoofd rondspoken. Wellicht vreselijk hooghartig van me, maar ik kon de wat sullige campingbuurvrouw maar niet in verband brengen met een film over extreem complexe wetenschap. Of er klopte iets niet aan die film, of de buurvrouw bleek over onvermoede diepten te beschikken. Inmiddels had ik ook kennis genomen van "The Secret", en begreep dat dit het bekende je-kunt-alles-als-je-het-maar-echt-wil-verhaal was, alleen in een nieuw jasje. Omdat ik dat nou typisch iets vond waar de campingbuurvrouw in zou trappen, had ik geconcludeerd dat What The Bleep Do We Know een soortgelijke vorm van volksverlakkerij vertegenwoordigde.
Boy, was I wrong! De film werd laatst uitgezonden op tv, en ik heb de kans gegrepen om hem eens te bekijken. Blijkt het allemaal nog veel erger te zijn dan ik had gedacht.
De film vertelt een soort van verhaal rond een depressieve fotografe (wanstaltig slecht geacteerd door Marlee Matlin), die langzaamaan leert hoe ze, omringd door spuuglelijke computergraphics, weer vol kracht en succes in haar leven kan staan. Ze ontdekt namelijk dat het Universum een vat vol mogelijkheden is, waar je alles uit kan halen wat je maar wil. Zolang je maar positief over je leven blijft nadenken, en je de dingen die je overkomen maar op de goede manier blijft zien, zullen zich als vanzelf allerlei wonderen aandienen.
Hoe werkt dat nou helemaal? Nou, de schepping is een kwantummechanisch continuüm, en weten jullie wel dat op bij kwantummechanische experimenten de uitkomst wordt bepaald door de verwachting van de wetenschapper? Want als de wetenschapper licht wil meten als deeltjes, dan zijn het deeltjes, en als hij het als golfjes wil meten, dan zijn het golfjes. Nou, en op precies dezelfde manier past het hele Universum zich voortdurend aan om onze wensen óók uit te laten komen, want alles is met alles verbonden en zo. Jazeker! We moeten het natuurlijk wel zelf echt heel graag wíllen!
En dat geldt natuurlijk ook voor de slechte dingen die je overkomen: die heb je stiekem ook laten gebeuren door negatief over jezelf te denken, of omdat je onderbewustzijn (dat veel meer weet dan jij) expres een negatieve ervaring bij het Universum heeft besteld, zodat jij er vervolgens een wijze les uit kan leren.
Om dit punt te bewijzen worden een groot aantal experts ten tonele gevoerd die allemaal hun zegje mogen doen over kwantummechanica. Veel inhoudelijks wordt er niet gezegd. Het komt er op neer dat het allemaal “heel moeilijk” is, en dat “niemand het eigenlijk begrijpt.” En juist omdát niemand het begrijpt, zou het heel goed kunnen dat er van alles mogelijk is in dit Universum, want mensen, zeg nou zelf, what the bleep do we know?
Deze grenzeloze verbazing over het Universum blijkt een excuus om de inmiddels tot een staat van comateuze hersenverlamming gereduceerde kijker allerlei onzinverhalen op de mouw te spelden. Zo wordt melding gemaakt van het blijkbaar algemeen bekende gegeven dat, get this, de Indianen in Amerika de boten van Columbus niet konden zien, omdat ze nooit eerder boten hadden waargenomen. Dit dus om te bewijzen dat onze realiteit wordt beperkt door onze verwachtingen. Echter, ik heb over dit verhaal nergens ook maar één enkele bron kunnen terugvinden, en het is natuurlijk grote onzin. De Indianen hadden namelijk wel boten, en als het werkelijk zo is dat je alleen maar dingen kunt zien die je al eerder hebt gezien, dat volgt daar uit dat je logischerwijs nooit iets zou kunnen zien. Verder worden de “emotionele waterkristallen” van de Japanner Masura Emoto aangehaald. Deze kunstenaar maakte foto’s van waterkristallen die hij naar eigen zeggen had blootgesteld aan “emoties”; de waterkristallen zouden zich aan deze emoties hebben aangepast, en dat zou duidelijk op zijn foto’s te zien zijn. Dat dit experiment nooit succesvol is herhaald, en dat Emoto later heeft toegegeven dat hij zijn waterfoto’s speciaal geselecteerd en bewerkt heeft om beter bij iedere emotie te passen, wordt voor het gemak maar niet vermeld.
Ook het 'Maharishi Effect' (de claim dat een groep van 4000 volgelingen van de school voor Transcendente Meditatie binnen een maand tijd het misdaadcijfer in Washington D.C. voor 25% naar beneden heeft weten te buikademhalen) wordt natuurlijk genoemd. Dat het onderzoek naar dit effect enkel door aanhangers van TM werd uitgevoerd, en dat al lang geleden is gebleken dat er met de cijfers is geknoeid, en dat het onderzoek op geen enkele manier statstisch valide is te krijgen, wordt natuurlijk niet genoemd.
Nou ja, enzoverder. Inmiddels begon de wartaal en het meelmuilerige new-agegelul me een aardige hoofdpijn te bezorgen. En toen, en toen, en toen, nou ja... toen kwam dus DIT in beeld:  Mensen, opgelet! Ik maak nu een mystiek gebaar door kwantummechanisch
een propje mascara weg te schieten!
Een dame die ik niet kende, en ook niet werd voorgesteld met een titeltje. Blijkbaar gaan de filmmakers er van uit dat wij wel weten wie ze is. Ze sprak met een dik Russisch accent, rolde met haar ogen, en braakte de ene pleedeurwijsheid na de andere uit. Elke mededeling over het allemaal werkte in Het Leven, bekroonde ze hooghartig met een soort geloken kattenblik, alsof ze intens tevreden spinnend haar eigen volmaaktheid gadesloeg. Van deze zelfingenomen blik gingen mijn nekharen overeind staan, en alle subatomaire deeltjes in me schreeuwden uit dat hier een eersteklas komediante haar act stond uit te venten. Wat was hier aan de hand?
Aan het einde van de film blijkt hoe de vork in de steel zit. De eerder vermeldde platinablonde dramaqueen blijkt "Ramtha" te heten. Kent u die? Nee, ik ook niet, en hier wordt het een beetje ingewikkeld. Kijk, het *lichaam* van de dame blijkt toe te behoren aan ene Judy Knight, een vermaard Texaans medium dat geregeld voor de rechter heeft gestaan wegens belastingfraude, en dat kan natuurlijk iedereen overkomen. Haar geest en stem blijken echter toe te behoren aan Ramtha, een reeds lang verscheiden krijger uit het preglaciale Lemurie, waar ze vroeger blijkbaar Russisch spraken. Ramtha blijkt zo populair, dat er een speciale kerk voor hem is opgericht, Ramtha's School of Enlightenment. Donaties aan deze kerk komen dan via allerlei achtdimensionale kwantumvelden terecht op de bankrekening van Judy Knight. Ingewikkeld hè?
 My name is Rrrramtha. I am 13.000 yearrrrs old, and I have come to teach
mankind the ultimate secrrrrets of life, the univerrrrse and everrrrything.
All majorrrr crrrreditcarrrrds accepted.Als nader onderzoek dan ook nog uitwijst dat alledrie de regisseurs eveneens lid zijn van Ramtha's School of Enlightenment, en dat de enige echte wetenschapper die aan deze productie heeft meegewerkt zich naderhand van zijn bijdrage heeft gedistantieerd, dan kunnen we concluderen dat What The Bleep Do We Know een uitgebreide, en zelfs tamelijk evidente, reclamespot is voor de oplichterspraktijken van Mevrouw Knight.
Ondanks dat is het wel erg nuttig om deze film te bekijken, al was het maar om je Standards of Evaluation eens bij te slijpen, of jezelf ervan te doordringen dat je veel mensen werkelijk alles wijs kunt maken. Je kunt maar beter goed op de hoogte zijn van al het mogelijke dat er in de hoofden van je medemensen omgaat --- voor je het weet, knopen ze op de camping een gesprek met je aan.
|
