Wel was ik een beetje verbaasd over de motivatie van Wim Lankamp. Gevraagd waarom hij zich toch zo druk maakte over het Israëlisch-Palestijns conflict, vertelde Wim dat hij gestempeld is door de leus "Nooit meer Auschwitz". Die leus, zei hij, was zijn drijfveer geworden in zijn verzet tegen discriminatie. Waarmee hij blijkbaar bedoelde dat er op deze planeet geen ruimte is voor een joodse staat, maar gelukkig wel voor talloze Islamitische- en Christelijke staten. Ik gun iedereen zijn hobby’s, toch vraag ik me af waarom de overlevenden van de Shoah en hun nakomelingen juist in naam van Auschwitz om zeep moeten worden gebracht. Het had wellicht van iets meer tact getuigd om te pleiten voor hun onmiddellijke vernietiging in naam van, ik noem maar wat, vrede en rechtvaardigheid. Joden stellen enige originaliteit bij dit soort zaken altijd erg op prijs.

Gelukkig is er de laatste tijd veel reden tot vreugde. Je kunt namelijk zeggen wat je wilt over onze vijanden (voor zover je uiteraard kunt spreken over vijanden bij mensen die er naar streven de joodse staat van de kaart te vegen en de joden in ze te drijven) origineel zijn ze wel. In orde, ik geef toe; bij Hezbollah geven ze de Hitlergroet (saai) en Iran wordt op scholen onderwezen dat de Shoah een zionistisch complot is (ja en?), maar als Achmanhoespeljedat weer eens roept dat Israël van de kaart moet worden geveegd kun je er altijd op rekenen dat Anja Meulenbelt voorbij komt vliegen om je te vertellen dat hij dat nooit heeft gezegd. Zulke zaken geven het ‘Nooit weer Auschwitz’ toch weer een hele andere, onverwachte, betekenis.

Jarenlang heb ik gedacht dat de leus "Nooit meer Auschwitz" betekende dat we antisemitisme moesten bestrijden. Nu begrijp ik dat het betekent dat we er gewoon niet aan herinnerd willen worden. Het verbaast me dan ook niet meer dat een uitgesproken antizionist als Mohammed Rabbae uitgenodigd wordt om de Kristalnacht herdenking te leiden. Of waarom mensen zo graag de 4^e mei willen gebruiken om andere conflicten te herdenken. "Nooit meer Auschwitz" betekent eigenlijk "laten we het in godsnaam ergens anders over hebben". Joden dienen over antisemitisme hun mond te houden tenzij het morgen plotseling weer 1943 blijkt te zijn, Hitler uit zijn graf is herrezen en de treinen weer volgeladen naar het Oosten rijden. Maar zolang dat niet gebeurt, en iets zegt me dat de kans daarop nogal klein is, is er niets aan de hand. Zoals bijvoorbeeld was te merken bij de reacties op Fitna, het filmpje van Geert Wilders. Niet het feit dat radicale Moslims hun kinderen leren dat Joden apen en varkens zijn is het probleem, maar dat iemand daar op wijst.

Zo zijn we dus in een situatie terecht gekomen waarin de beloftes van Iran, Hezbollah en Hamas om de wereld te bevrijden van het Zionisme met geen mogelijkheid kunnen wijzen op Jodenhaat, want in tegenstelling tot het verleden hebben onze vijanden deze keer namelijk wel een goede redenen om Joden op grote schaal te willen vermoorden. En dan is het goed. Ik wil best geloven dat Iran helemaal niet van plan is kernwapens of vuile bommen in te zetten, laat staan uit te lenen aan door Iran gesteunde organisaties zoals Hezbollah in Libanon en Hamas in de Gaza-strook. Toch is het knap lastig dat de Iraanse overheid maar niet ophoudt om een verscheidenheid aan affiches en posters te drukken met de inmiddels befaamde kreet betreffende Israel en de kaart. Dat doen ze bovendien ook nog eens in allerlei talen, bijvoorbeeld in het Engels waardoor het toch een beetje lastig wordt om net te doen alsof er niets aan de hand is. Als ik moet geloven dat de Iraanse president nooit gezegd heeft wat hij wel heeft gezegd zou het misschien helpen als ze dat in Iran ook wisten.

Terug naar Lankamp, die zich in datzelfde gesprek er niet toe kan brengen om zelfmoordaanslagen te veroordelen. Logisch natuurlijk, het gaat hier om een vorm van verzet. Verzet weliswaar tegen het vredesproces met als doel het torpederen van een diplomatieke oplossing en bovendien altijd gericht tegen burgers. Maar ja, de Nazi’s noemden het redden van Joden ook terreur, dus als we het terroriseren van Joden verzet noemen kan dat ongetwijfeld rekenen op hun goedkeuring. Toch vraag ik me dan wel weer af waarom mensen dan zo klagen over de "volkenrechtelijk volledig legitieme" verzetsdaden in Mumbai, en welk deel van Palestina ook al weer bezet werd door India.

Eigenlijk geloof ik helemaal niet dat mensen zoals Anja Meulenbelt, Wim Lankamp of Dries van Agt, werkelijk begaan zijn met het lot van Palestijnen. Ik denk dat ze hoofdzakelijk bezig zijn met zichzelf. Ze hebben het regelmatig over de verschrikkelijke situatie in de bezette gebieden, maar doen dat met verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog waardoor het voor de meeste Joden zo goed als onmogelijk wordt om te erkennen dat de situatie van de Palestijnen inderdaad dramatisch is. Bovendien schijnen ze niet te begrijpen dat ze hiermee alleen maar de noodzaak benadrukken om vrede te sluiten en de gewapende strijd te staken. Wie zich een vriend van het Palestijnse volk noemt, zou Palestijnen op alle mogelijke manieren moeten proberen duidelijk te maken dat het afgelopen moet zijn met de raketbeschietingen en zelfmoordaanslagen. De Israëli’s slaan namelijk met harde hand terug en bovendien heeft Arafat in 1993 beloofd dat meningsverschillen voortaan geweldloos worden opgelost. Dat is interessant voor Hamas, want Arafat en de PLO zijn in 1974 eerst door de Arabische wereld en later door de VN geaccepteerd als 'sole representative of the Palestinian people'. Hamas heeft geen andere keuze dan onmiddellijk en zonder verder getreuzel de Oslo akkoorden te accepteren. Daar hoeven we niet eens met ze over te praten.