Dat is ook de reden waarom een proportionele reactie niet op haar plaats was. Proportionaliteit veroordeelt Israëli’s tot machteloos toekijken, terwijl Hamas voldoende capaciteiten ontwikkelt om het hele land met raketten te beschieten. En als het dan eenmaal te laat is, zou Israël pas mogen ingrijpen. Ik kan me niet voorstellen dat redelijke mensen zoiets van een onafhankelijke staat verwachten. De eis dat Israël proportioneel optreedt, is daarom in mijn ogen niets anders dan een ontkenning van Israël's onafhankelijkheid. Het is ook een vorm van sadisme, het veroordeelt Israël in naam van de menselijkheid tot de dood.

Eigenlijk had Israël bij de eerste raketbeschietingen in 2005 al disproportioneel moeten reageren. Dan was militair optreden op deze schaal niet nodig geweest. Maar ook de Israëlische regering heeft niet direct begrepen dat deze raketten een existentiële bedreiging vormen. Ook al zijn het primitieve raketten en vallen er weinig doden omdat de inwoners van die regio de hele dag door naar de schuilkelders moeten rennen. Lang houden mensen dat niet vol en dat is precies de reden waarom Hamas die raketten afschiet.

Maar Hamas moest zo nodig oorlog voeren met een veel sterkere tegenstander. We weten nu wat daar de resultaten van zijn. Deze door Iran en Syrië gesteunde organisatie is de vijand van Israëli’s én Palestijnen. Een organisatie die niet alleen mensen opvoedt tot levende bom maar ook bereid is het Palestijnse volk massaal op te offeren om maar door te kunnen gaan met hun nutteloze en stompzinnige heilige oorlog tegen de Joden. Vrede zou een veel betere optie zijn, waarom kiezen ze dat niet?

Begin vorig jaar sprak ik Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid. Het viel me direct op dat we het over drie dingen eens waren, misschien wel de belangrijkste. Er moet vrede komen, de bezetting moet worden beëindigd en er moet een Palestijnse staat worden opgericht. Verder waren we het nergens over eens, maar ieder meningsverschil tussen ons beiden was terug te voeren op het feit dat we het niet eens zijn over de volgorde waarop dit alles moet plaats vinden.

Hamburger is namelijk van mening dat de bezetting eerst moet worden beëindigd, zodat er een Palestijnse staat kan worden opgericht. Daarna zou in theorie de vrede moeten uitbreken. Ik denk dat hij zich vergist omdat hij de rol van Israël overschat. Want er is ook een andere kant in dit conflict. De ellende is nu eenmaal dat het voor oorlog voldoende is als één partij het wil en dat je voor vrede twee nodig hebt. Israël is in een nadelige positie omdat in het Israëlisch-Palestijns conflict Israël de meeste behoefte aan vrede heeft. Vrede met de Palestijnen betekent erkenning, en bovenal een toekomst voor de joodse staat. Dat zijn precies de redenen waarom vrede met Israël voor grote delen van de Palestijnse bevolking, en zeker hun ideologisch bevlogen leiders, niet aantrekkelijk is. Ze geloven dat zij exclusieve rechten hebben op Palestina en dat de Joden daar niets te zoeken hebben. Daarom voelen ze meer voor oorlog.

Daarom moet er eerst vrede worden gesloten. Dat kan alleen gebaseerd op wederzijdse erkenning van de historische rechten van beide volken in dat gebied. Maar dan ook echt allebei, het kan niet zo zijn dat de bereidheid om land op te geven voor vrede wordt aangegrepen om het recht van Israël's bestaan te ondermijnen. Dat is echter wel gebeurd. Als er eenmaal vrede is gesloten kan de bezetting worden beëindigd waarna een Palestijnse staat kan worden opgericht die vreedzaam zal co-existeren naast Israël. Iedere andere volgorde leidt tot oorlog zoals we sinds de ondertekening van de Oslo akkoorden in 1993 hebben kunnen zien.

Toen ik nog in Israël woonde werd er wel eens gezegd dat er gemiddeld één keer per tien jaar oorlog uitbreekt. Sinds ik vertrok in februari 2002 is het voortdurend oorlog. De tweede Intifada, gevolg door de Libanon oorlog dan nu de oorlog in Gaza. In tegenstelling tot de situatie in Libanon is het niet zozeer de eenzijdige terugtrekking uit de Gazastrook waar we huidige oorlog aan te danken hebben, maar aan het vredesproces. Deze uitbarsting zat er namelijk al heel lang aan te komen en wat Ariël Sharon heeft gedaan door Gaza te verlaten, is de ramp beperkt tot de Gazastrook alleen.

Vanaf het moment dat Yitschak Rabin in september 1993 een verdrag met Arafat ondertekende, en zijn regering besloot iedere Palestijnse overtreding door de vingers te zien, liep het al mis. Arafat bleef in het Arabisch zijn eigen bevolking tot de gewapende strijd oproepen, terwijl hij in het Engels tegen buitenlands publiek over vrede sprak. Toen Peres een paar maanden na de ondertekening van de Oslo akkoorden daarmee geconfronteerd werd, zei hij dat Arafat nog moest wennen aan de nieuwe situatie. Dit zelfbedrog was eigenlijk al het begin van het einde. Met het groeiende aantal aanslagen en de radicalisering van de Palestijnse bevolking viel de motivatie bij het Israëlische publiek weg om ook iets aan de nederzettingen te doen. Het vredesproces moest wel in een oorlogsproces veranderen omdat het probleem niet de bezetting is. Ook in niet Libanon. Het probleem is de weigering het bestaansrecht van Israël te erkennen. Daarom ontploft iedere poging om de twee staten oplossing uit te voeren.

Door enkel de bezetting deels op te heffen en Palestijnen zelfbestuur te geven, kregen door Iran en Syrië gesteunde terreur organisaties de gelegenheid meer Israëli’s te doden dan ooit te voren. Vrede kwam er niet van. Ook als Israel zich morgen tot de laatste millimeter uit de bezette gebieden terugtrekt en er overmorgen een Palestijnse staat wordt opgericht, komt er geen vrede.

Hamas heeft zich weliswaar bereid verklaard om een staakt het vuren te accepteren voor een bepaalde periode, op voorwaarde dat Israël zich terugtrekt tot de grenzen van 1948. Maar dat is een wassen neus. Een staakt het vuren is geen vrede, het is enkel een gevechtspauze totdat Hamas en andere Islamistische terreur organisaties over voldoende wapens en mankracht beschikken om Israël van de kaart te vegen. Met de westelijke Jordaan oever in handen behoort dat zeker tot de mogelijkheden. Een Israëlische terugtrekking in de huidige situatie leidt derhalve tot een Palestijnse staat die met alle middelen die tot haar beschikking staan oorlog zal voeren tegen de Joden. Dat wordt dus of een nieuwe Shoah, of een nieuwe Nakba. Geen fijn vooruitzicht.