Dyscordia - 40 dagen keihard anaal (door: Lagonda) --- 20-05-2009 / 10:00:06

voorpagina

archief

contact

registreer

huisregels

zoeken:

Lagonda

20-05-2009 / 10:00:06

40 dagen keihard anaal

Deze column is totaal overbodig. Ja, ik zeg het maar gelijk van te voren --- deze column is volledig achterhaald. Ik wilde namelijk een stukkie schrijven over het EO-programma 40 dagen zonder seks, en fel van leer trekken tegen die verschrikkelijke EO-mannetjes die, door impliciet te dreigen met hel en verdoemis, seksueel gedrag aan banden proberen te leggen. Ik wilde afsluiten met een oproep om zwoegend tegen dit programma te protesteren, maar nog voordat ik tot publicatie kon overgaan, waren mijn bedoelingen reeds ingehaald door de werkelijkheid.

Ik wilde wat vertellen over seks, en wat ik vind van het moreel reveil dat onder leiding van Balkenende en Rouvoet op Nederland is losgelaten, en over hoe de EO hier een voortrekkersrol in meent te moeten vervullen. Wie de moeite neemt om de website van het programma door te lezen, kan namelijk precies zien hoe de vork in de steel zit. Het staat er allemaal wel leuk en hip, maar het evangelie van Myrthe Hilkens en consorten is duidelijk tussen de regels door te lezen. Jaja, jongeren zijn van God los, en doen maar wat, en de EO vindt het gewoon heel belangrijk om jongeren "te helpen" bij het maken van de "juiste keuzes".

Met andere woorden: seks is verdacht, seks is potentieel fout. Mannen en vrouwen dienen elkaar in eerste instantie te wantrouwen. Mannen dienen beducht te zijn voor het seksuele gedrag van vrouwen, en vrouwen dienen hun neus op te halen voor het seksuele gedrag van mannen. En, jongeren dienen vooral beducht te zijn voor hun eigen lusten; dat moet vooral een smerig geheimpje van je smerige lijf blijven.

Goed, je kunt waarschuwen voor seks omdat je er geslachtziektes aan kunt overhouden. Je kunt waarschuwen voor seks omdat je er zwanger van kan raken, en dat je dus goed moet weten waar je mee bezig bent. Je kunt er ook nog op wijzen dat seks een relationeel mijnenveld kan zijn omdat het door verschillende participerende partijen op een verschillende manier wordt ervaren, en dus verplichtingen kan scheppen waar je niet aan toe bent. Maar je kunt niet never nooit voor seks waarschuwen omdat het op de ene manier "moreel verkeerd" zou zijn, en op een andere manier "moreel correct". Seks is seks.

Ook wilde ik iets zeggen over Arie Boomsma. Arie veroorzaakt bij mij de nodige cognitieve dissonantie. Ik heb namelijk grote moeite met het programma dat hij presenteert, maar Arie zelf komt op mij over als een geschikte kerel. Goed, hij is een Christen, en ik niet, maar ik heb het idee dat hij volledig in staat is kennis te nemen van andere levensvisies zonder dat hij ook maar een moment de behoefte heeft om zijn eigen visie als superieur product aan te prijzen en op te dringen. Dat maakt hem sympathiek.

Arie blijft rustig en goedlachs als hij kritiek krijgt. Hij houdt keurig in de gaten waar zijn mandaat als gelovige eindigt. Hij formuleert zorgvuldig, en hij maakt een oprechte en eerlijke indruk. Daar kunnen de meeste gelovigen, met hun leugenachtige wauwelpropaganda, onverdraagzaamheid, en ziekelijke superioriteitswanen nog een voorbeeld aan nemen. Erg jammer dus dat hij door de EO wordt gebruikt als poster boy voor jong Christelijk Nederland. Ik vraag me af hoe lang dat goed blijft gaan.

En ik wilde het er over hebben dat het ook nog eens vreselijk ongezond is. Veertig dagen zonder seks is een aanslag op lichaam en geest. Onderzoek heeft aangetoond dat seks namelijk zeer heilzaam is. Veel seks brandt calorieën weg, verlaagt het risico op hart- en vaatziekten, verbetert het gevoel van eigenwaarde, verbetert het immuunsysteem, vermindert slaapproblemen, neemt stress weg, bestrijdt pijn, helpt tegen osteoporose en verhoogt de levensverwachting. Met andere woorden: God beloont mensen die veel neuken. Heeft u geen seks, dan is Gods straf allesbehalve mild: u gaat als ziekelijk en depressief wrak een voortijdig graf tegemoet. Misschien dat de denkers van de EO hier nog een diepere theologische duiding aan kunnen geven, maar volgens mij komt ’t er op neer dat God gelijk heeft, en de EO niet. Het initiatief van de EO is dus slecht voor de volksgezondheid, maar daar horen we Ab Klink dan weer niet over.

En tot slot wilde ik oproepen tot een keiharde tegenactie. Want veertig dagen zonder seks is natuurlijk peanuts --- da's net zoiets als veertig dagen achter Mozes aansjokken, of veertig dagen in de woestijn de Duivel weerstaan. Neenee, ik wilde de lat hoog leggen, en oproepen tot veertig dagen geile neukseks! Da's andere koek, of niet soms? Elke dag tot het uiterste gaan, elke dag jezelf verliezen in ultiem orgastisch genot, elke dag versmelten met de Monade, elke dag het drama van de schepping op microkosmisch niveau naspelen --- en dat dan veertig dagen achter elkaar! Dat zou ze leren bij de EO!

Nou ja, dat leek me dus wel een goede afsluiter van deze column. Maar goed --- ik had mijn tekstverwerker nog niet afgesloten, of ik werd door BNN getrakteerd op twee heren die eens duidelijk lieten zien hoe dat nou precies in zijn werk ging: anale seks van achteren. Terwijl de ene meneer onbekommerd fluitend de poeperd van de andere meneer met glijmiddel insmeerde, legde Nicolette Kluivert uit dat het best wel belangrijk is om van te voren je nagels goed te knippen. En toen moest er dus nog geneukt worden. Een bij uitzending reeds legendarisch tv-fragment.

Breedgrijnzend herlas ik mijn column, en besefte dat BNN op een vorstelijke wijze alle aspiraties van de EO in één klap overhoop had genaaid. Daar kon ik met mijn columnpje natuurlijk nooit overheen. Bravo BNN! Wat een meesterzet! Veertig dagen zonder seks --- waarom zou je ook? Nee, er rustig op vertrouwen dat de jongeren van nu in 't algemeen prima met seksuele vrijheid overweg kunnen, en gewoon ontspannen en ongedwongen lol met elkaar hebben. Uitstekend! En hoewel er op GeenStijl werd geklaagd dat het toch wel ver ging (Van onze belastingcenten neuqende mannen in beeld brengen! Waar moet dat heen met de Nederland?) heb ik veel liever dat mijn belastingcenten worden gespendeerd aan het propageren van seksuele vrijheid, dan dat de EO ze gebruikt om uit religieuze scoringsdrift ons lustleven verdacht te maken.

Dus tot zover. Verder blijf ik natuurlijk wel bij mijn oorspronkelijke voornemen om de komende 40 dagen het dak d'r af te seksen.

Reacties: 24 Reacties

20-05-2009 / 11:09:33
Theo Ichtus

Toch, wanneer ik me eens voor zou stellen dat Dr. Antoine Bodar het met Arie Boomsma zou doen en dat BNN daar weer hele spannende televisie van zou maken, dan heeft onthouding opeens ook wel weer wat...

Ook Leuk: het vergenoegd glimmende hoofd van Andries Knevel die la Kaandorp onderuit probeert te halen door in zijn talkshow het theaterfragment te vertonen waarin ze bezingt hoe weinig zin ze heeft om het met Andries Knevel 'te doen'

Stiekem denk ik dat Andries het op zijn beurt als zijn kijkers even elders bezig zijn WEL op la Kaandorp had gekund - en daar heb je dan gelijk de meest complicerende factor van al dat geneuk: met WIE duik jij de komende veertig dagen de koffer in Lagonda, en wil die het even graag als jij?

#2	20-05-2009 / 11:54:44 Loor
	Goed stuk, Lagonda! Goed plan, ook. Ahum....

#3	20-05-2009 / 12:26:40 Lagonda
	@Theo: Ja, mijn vrouw natuurlijk. Die is daar zeker voor te porren, met name nu het weer warmer wordt. En mijn moeder zei altijd: Geen zin? Zin maken! @Loor: Ow? Is er na de Ex der Exen een nieuwe ster aan het firmament?

#4	20-05-2009 / 12:41:17 persephone
	Alles goed en wel, Lagonda maar dat wordt weer een euw wachten op een stukkie! Wel eens van multitasken gehoord????

#5	20-05-2009 / 12:54:35 Lagonda
	Ja, en daar ben ik de laatste paar maanden steeds beter in geworden. Let maar op!

20-05-2009 / 14:47:46
gratia

Ha Lagonda,

Leuk stukkie weer! jammer alleen dat je niet een paar leuke foto's van Arie hebt geplaatst voor de dames, zo lijkt het meer op een soort exclusief herenclubje.

Mijn advies:
Af en toe pauzes inbouwen, spanning opbouwen je fantasie gebruiken welke ingredi�nten je gaat gebruiken een zorgvuldige voorbereiding en timing en tijdens de nuttiging is een blinddoek best wel erg leuk en vooral spannend als je niet weet wat je toegediend krijgt, je fantasie lekker de vrije loop laten gaan, waarbij je zolangzamerhand in een ander stadium van orgastisch genot terecht komt, maak er minimaal een 7 gangen maaltijd van waarbij de gang naar het toetje een waar genot is... En daarna hmm... lekker nagenieten.. Succes verzekerd;)!

Die nagelknipper intrigeerde me trouwens wel Lagonda, wat is de betekenis in relatie tot je verhaal? Mijn fantasie schoot te kort of is dat slechts ��n van de eerste gangen;-)

#7	20-05-2009 / 15:49:30 Lagonda
	Nah, die foto's van Arie Boomsma moet je zelf maar opsnorren, hoor. Op Google staan er genoeg. Je onderscheidt stadia van orgastisch genot --- daar kunnen we wat mee! U is een kenner, dat is duidelijk. En die nagelknipper, tsja --- lees de tekst nog eens goed door, zou ik zeggen.

#8	20-05-2009 / 16:02:28 gratia
	Haha je hebt gelijk Lagonda idd. niet goed gelezen zoiets doet een gitaarist niet z'n nagels kort knippen tenminste niet de tokkelhand..

#9	21-05-2009 / 00:04:05 Sjon
	Leuk stuk! Jammer dat je zo weinig schrijft, Lagonda. Heb je trouwens al gehoord dat Peter Breedveld voor de VN mag schrijven? Steekt dat niet?

#10	21-05-2009 / 08:08:32 daniel565
	Wie?

#11

21-05-2009 / 11:30:41
Lagonda

Nee, Sjon, dat steekt me geen moment. Ten eerste zie ik misnoegen, afgunst en jaloezie als verwerpelijke en nutteloze emoties, voortkomend uit de primitievere regionen van het primatenbrein --- ik heb reeds lang geleden geleerd om daar mee om te gaan. En ten tweede heb ik nooit zelf de ambitie gekoesterd om voor de VN te schrijven, dus ik voel me geenszins gepasseerd.

Echter, mijn brein kon het niet nalaten om mij de gedachte op te dringen dat de VN uiteraard een lange traditie heeft waar het werkverschaffing aan psychopate literatuurcritici betreft. Ik noem een Hugo Brandt Corstius, of de leugenachtige ijdeltuit Michael Zeeman --- je weet wel, die met die losse handjes. Dus vanuit dat perspectief kon ik ineens goed begrijpen dat ook Peter daar emplooi vindt. Er zit een patroon in, zal ik maar zeggen. En ik vind dat dan ook wel weer leuk genoeg om deze constatering hier op te schrijven. Dat dan weer wel.

#12	21-05-2009 / 11:57:11 Shining
	Lagonda, zou je wat meer kunnen of willen vertellen over hoe je met negatieve emoties als jaloezie en misnoegen hebt leren omgaan? Of wellicht een boek kunnen adviseren waar meer informatie over staat? Mij lukt het namelijk nog niet zo goed als ik zou willen. Bedankt.

#13	21-05-2009 / 15:25:10 Marcel Vreemans
	Mogen publiceren in VN ... de laatste halte voor een gesloten inrichting. Of de hel, dat kan ook.

#14

21-05-2009 / 17:06:11
persephone

@Sjon
Ben ik blij dat ik hem net heb opgezegd! Bouazza en Breedveld is een absolute overdosis van alles.
@shining
Door dergelijke emoties te voelen en jezelf toe te staan om ze te voelen (dus niet meteen onderdrukken of veranderen in b.v. medelijden, want medelijden is voor het zelf acceptabeler dan jaloezie) kom je in een andere laag van het Zelf terecht. Dan weet je dat die gevoelens universeel zijn en dat ze aan een eind van een heel breed spectrum, dat dus ook een ander eind heeft, hangen. Gevoelens zijn als een groot wiel en als het bij jou stopt voel jij dat gevoel. waar het om gaat is om er niet naar te handelen.
Literatuur: The undefended Self, Susan Thesenga
What we may be, Pierro Ferrucci
Succes!

#15	21-05-2009 / 20:44:09 Lagonda
	@Shining: Leuke vraag! Ik ben hier de restanten van een geslaagd diner aan het wegwerken, maar kom ik zeker op terug. Persephone geeft in elk geval alvast een mooie samenvatting.

#16	24-05-2009 / 09:24:59 Shining
	@Persephone : Dank je voor je antwoord. Volgens mij ben je thuis in het Boeddhisme? @Lagonda : Ok, ik kijk er naar uit.

#17

25-05-2009 / 17:19:18
Lagonda

@Shining: OK, hier mijn antwoord op je vraag, wat eigenlijk niet echt een antwoord is. Da's een nette manier om te zeggen dat ik nu zonder kop of staart maar een eind voor me ga uitlullen. Ik heb namelijk niet *een* specifieke remedie of zo. Het is meer dat ik er in de loop der jaren achter ben gekomen dat wat mystici/esoterici/occultici etc. verstaan onder "verlichting" alles te maken heeft met het langzaamaan laten afsterven van het ego. Dat is in de regel een geleidelijk proces, en kan op veel verschillende manieren.

Het komt er in elk geval altijd op neer dat je op de een of andere manier leert kijken naar je eigen handelingen en gedachten, en dat je vervolgens leert analyseren waar deze handelingen en gedachten nou eigenlijk vandaan komen, hoeveel nut (of onnut) ze voor je hebben, en in hoeverre ze eigenlijk wel "juist" zijn,en welke standaarden van evaluatie je daarvoor eigenlijk hanteert. Op deze manier ga je je langzamerhand een beeld vormen van de realiteitstunnel waar je je in bevindt, en krijg je door in welke mate die "rotsvaste waarheden" die jouw (visie op) je leven bepalen hout snijden. Sterker nog: de meeste geestelijke bouwstenen waarmee het ego zijn zelfbeeld bouwt, zijn nooit door datzelfde ego op validiteit gecontroleerd. De meeste informatie in ons hoofd wordt ons aangereikt, en in de regel gewoon voor waar aangenomen. Tegen de tijd dat je (met pijn en moeite) eindelijk een beetje voor jezelf leert denken (of: mag denken), is 't meestal al te laat.

Een groot obstakel wordt gevormd door de neiging van het brein om zich in nanoseconden vast te klampen aan elke impuls die wordt aangeboden, en vervolgens vrijwel automatisch een heel draaiboek aan geconditioneerde scripts en handelingen gaat afdraaien. Met behulp van meditatie en rite, of bepaalde drugs, of seksuele oefening (of bij voorkeur een combinatie van deze drie), is het mogelijk een staat te bereiken waarin je gemakkelijker en onbevooroordeelder naar je eigen handelen en denkprocessen kunt kijken cq. durft te kijken, zonder dat je brein de neiging heeft om "in te grijpen". Het is op dit punt dat je kunt leren de achterkant van je eigen "ik" te onderzoeken, en een oordeel te vellen over de waarde(-loosheid) van de dingen die je in je kop hebt zitten.

Neem nu emoties. Emoties zijn niets anders dan een soort gasvormig bijproduct van de mentale spijsvertering. Ze vertellen niets wezenlijks over de wereld; ze zijn enkel een reflexmatige uiting van een gekwetst ego, en volkomen nutteloos om direct op te sturen. Integendeel zelfs: let er eens op hoe vaak emoties misplaatst zijn. Ben je wel eens boos geworden, enkel en alleen omdat je iets verkeerd had begrepen? Ben je wel eens oprecht verdrietig geworden om een film, waarin acteurs een rollenspel opvoeren, en waarin het gebrachte drama dus in feite "nep" is? Heb je iemand die je helemaal niet kent wel eens iets misgund, enkel en alleen omdat je jezelf tekort voelde schieten? Of heb je wel eens iemand herhaalde malen telefonisch bedreigd omdat je zo gek bent van ijdelheid dat je denkt dat je zomaar van alles kunt maken? Nou ja, ik zeg maar wat. Anyway, als je hier goed naar leert kijken, dan zie je dat je altijd met impulsreacties te maken hebt; er komt informatie binnen, en de geest geeft het gelijk een spin, en altijd wordt de spil gevormd door je ego. Het enige wezenlijke dat emoties je leren, is hoe klein, kwestbaar, onzeker en angstig de mens zichzelf heimelijk vindt.

Vreemd genoeg hebben emoties op de een of andere manier een hoog aanzien. Hoeveel mensen ken je niet die al hun doen en laten (hoe rampzalig de gevolgen daar ook van mogen zijn) rechtvaardigen met de dooddoener: Ja, dat voel ik zo, en je moet altijd je gevoel volgen! Met andere woorden: als je altijd je emoties ruim baan geeft, dan komt alles goed. Je hoeft maar naar Dr. Phil te kijken om de onzin van deze levenshouding gedemonstreerd te zien. Hoopies mensen hebben zich in jarenlang voortslepende familievetes vastgedraaid, enkel en alleen omdat iedereen binnen een familie fijn "zijn emoties heeft gevolgd", zodat iedereen elkaar dus jarenlang op ongeremd en kinderlijk debielengedrag heeft getrakteerd.

(Overigens geldt voor ratio hetzelfde --- ratio is ook overgewaardeerd als methodiek om tot inzicht te komen. Hoe vaak heb je niet, volkomen beredeneerd, een beslissing genomen die helemaal verkeerd is uitgepakt? Hoe vaak heb je niet volkomen doordacht een verkeerd antwoord gegeven? Sterker nog: de geschiedenis van de menselijke ratio laat zich lezen als een groot falen van diezelfde ratio. Hoeveel wetenschappelijke theorieen die er op papier goed uitzien, blijken in de praktijk helemaal op hun bek te gaan? Terugberedenerend wordt het altijd duidelijk waar in de theorie de "ratiofout" zat, en met kunst- en vliegwerk kan de theorie meestal toch wel in overeenstemming worden gebracht met de praktijk (en vice versa). Na de feedback-loop met de werkelijkheid, blijkt ratio inderdaad wel te kloppen, maar tegelijkertijd demonstreert dit dat het blijkbaar erg moeilijk is om met enkel ratio als *startpunt* tot foutloze eindreulstaten te komen.)

Sjonge, wat een verhaal. Waar was ik? Oh ja --- boeken om te lezen. Geen idee. Probeer eens "Prometheus Rising", van R.A. Wilson. Leuk boek, en maakt veel duidelijk over realiteitstunnels, en de volautomatische processen die in de regel de realiteitstunnel bepalen.

#18	26-05-2009 / 11:04:36 Loor
	"Hoe vaak heb je niet volkomen doordacht een verkeerd antwoord gegeven?" Euh... Lagonda, you never seize to amaze me. Wanneer hebben we die sofasessie?

#19

26-05-2009 / 13:24:02
Shining

@ Lagonda :

Dank voor deze eh, nieuwe column!

Wat betreft het laten afsterven van het ego : hoezeer ik het er ook mee eens ben, zijn hier geen risico�s aan verbonden?
Is er geen ego nodig ter bescherming van het �zelf�?
Zeker in een maatschappij waarin mensen elkaar schijnbaar steeds agressiever bejegenen, zowel fysiek als geestelijk?

Inmiddels heb ik een begin gemaakt met het doorbreken van de impuls->emotie->handeling routine en dat lukt aardig.
Het is grappig en tegelijkertijd confronterend om te zien hoe vast we zitten in dit draaiboek.
Alleen ben ik hierdoor wel meer waarde gaan hechten aan ratio.
Je stelt de (retorische) vraag hoe vaak ik een volkomen beredeneerde beslissing heb genomen die verkeerd is uitgepakt.
Nou ja, vaak.
Alleen vraag ik me af in hoeverre dit te wijten is aan de ratio.
Is het niet wenselijker om een beslissing juist doordacht te nemen, zonder je te laten leiden door emoties?
Voor mij zijn emoties te vergelijken met �cadeau�s� die aan komen waaien in de geest en die dus vroeg of laat ook weer weggaan, compleet vergankelijk.
De ratio is toch blijvend?
Dat een beslissing verkeerd uitpakt, is het lui van me om dat te wijten aan de feilbaarheid van de mens?

Wat is voor jou de beste manier? Een middenweg vinden tussen emotie en ratio?

Trouwens, geen id�e of de reaguurders hier het vervelend vinden als dit draadje begint af te wijken van je oorspronkelijke column.
Excuus daarvoor dan, ik vind het nu eenmaal interessante materie.

#20	26-05-2009 / 14:12:55 Bitterzoet
	Wat mij betreft geen excuses nodig, SHining. Ik persoonlijk lees aandachtig mee, en met mij vast ook (vele) anderen. Lijkt me voor iedereen herkenbaar.

#21	26-05-2009 / 18:40:30 gratia
	@Shining schreef "dank voor deze nieuwe column" ik sluit me daarbij aan. Ik las net als Bitterzoet zeer aandachtig en ge�nteresseerd de reactie van Lagonda. Lagonda is dit idd. niet iets om te verplaatsen onder een column met als titel "De sofa" of misschien beter "de SoVa" of Kill the Ego

#22

27-05-2009 / 00:40:55
Lagonda

Nou, nou --- ik heb een snaar geraakt, geloof ik. Ik ga me beraden op het samenstellen van een self-help cursus, hahaha! Het is sowieso de richting die ik met Dyscordia op wil, dus dat komt goed uit.

@Shining: Even kort (ik wil naar bed wegens hele goeie wiet) --- ik vraag me af of het waar is wat je zegt. Is ratio wel blijvend? Hangt dat niet af van de symboolsystemen die je hanteert om je "logica over de wereld" in uit te drukken? En hangt de wijze waarop je deze logica waarneemt niet weer heel sterk af van het symboolsysteem dat je hanteert? Zijn symboolsystemen niet arbitrair? Eeuwenlang heeft men, gebaseerd op een logica en symbolentaal die destijds werd gehanteerd en als consistent werd ervaren, gemeend dat de aarde plat was. Of dat de zon om de aarde draaide. Dat waren standpunten die helemaal beredeneerd konden worden, en zelfs konden worden waargenomen c.q. gemeten. Om terug te komen op de historie van de wetenschap --- in hoeverre komen onze huidige waarnemingen van de wereld, en de natuurwetten die wij daaruit destilleren, niet op dezelfde manier tot stand? Wij zien atomen omdat wij over atomen willen praten --- omdat dat op dit moment een grootheid is waar we iets mee kunnen. Hoe kijken we daar over vijfhonderd jaar tegenaan, en wat is dan de perceptie van de werkelijkheid? Welke rotsvaste waarheden van nu zijn dan overboord gegooid? Dit fenomeen voltrekt zich al tijdens een mensenleven: hoeveel in graniet gehouwen regels uit je jeugd (over voeding, bijvoorbeeld), zijn inmiddels niet volkomen achterhaald? Melk tast je immuunsysteem aan, koffie blijkt erg gezond te zijn en goed gebakken frietjes zijn helemaal niet zo ongezond. Oh ja, en wiet is erg goed voor je. Echt waar.

#23

27-05-2009 / 04:17:13
Theo Ichtus

Het grappige is ook (Feyerabend wijst daar al op in "Against method") dat de "nieuwe theorie" (aarde rond, een van meerdere planeten die om de zon draaien) voor een middeleeuwer echt wel een grote sprong betekende en zeer zeker niet evident was. Gallilei komt juichend aanlopen met een aantal manen die volgens zijn zeggen om Jupiter draaien "zoals onze maan om onze planeet"en dat moet het nieuwe beeld van het universum bevestigen. De manen zijn echter alleen waarneembaar voor wie met behulp van zo'n nieuwerwetse uitvinding van een koker met een aantal stukken geslepen glas naar Jupiter kijkt dus hoe je nou precies moet vaststellen of je daar werkelijk naar manen van Jupiter kijkt en niet naar een raadselachtige eigenschap van de pas onlangs uitgevonden telescoop, dat wordt er door Gallileo Gallilei niet bij verteld - dat moet je maar op zijn gezag aannemen.

*soms ook de weefselstructuur van het wereldweb meent te kunnen onderscheiden, met hele goeie weed ...*

#24

27-05-2009 / 10:07:43
persephone

Tja, hoeveel "zekerheden" kan een mens zichzelf tijdens zijn leven toestaan om af te leggen? Als je inderdaad open bent om te zien, zoals Lagonda zegt, hoeveel je in een mensenleven al terzijde schuift, kan een mens dan zichzelf de vraag stellen of zijn eigen persoonlijke levensgang iets te maken heeft met een groter geheel? Iets dat omvangrijker is dan de persoonliijkheid, een grotere werkelijkheid waar je dus " �p aangesloten bent"? Alles begint met nieuwsgierig zijnen, surprise: die grotere werkelijkheid ligt uitsluitend in onszelf! Het is een ervaringsweg; om die te kunnen gaan moet de verheerlijkte ratio geintegreerd zijn in het gevoel. Dat doet vaak ongelooflijk veel pijn maar onder die pijn gloort de "einder" in de vorm van een "begin"...